Sezon 1986/87 pozostaje w pamięci kibiców Arkagdynii jako czas triumfu i radości. Pod wodzą trenera, który potrafił zjednoczyć drużynę, Żółto-niebiescy zaczęli sezon z wysokiego C, z nadziejami na udany występ w rozgrywkach ligowych oraz krajowych pucharach. Ich determinacja i ciężka praca zaczęły przynosić owoce, a każdy kolejny mecz przyciągał coraz większą liczbę wiernych kibiców na Stadion.

Historycznym momentem tego sezonu był finał Pucharu Polski, w którym Arka Gdynia zmierzyła się z groźnym przeciwnikiem. Mecz odbył się na neutralnym terenie, a atmosfera była napięta. Żółto-niebiescy nie poddawali się, walcząc do ostatniego gwizdka z determinacją, która stała się ich znakiem rozpoznawczym. Kluczowe bramki zdobywane w kluczowych momentach meczu okazały się decydujące, a Arka Gdynia w końcu mogła sięgnąć po wymarzone trofeum.

Triumf w Pucharze Polski zbudował niesamowitą więź pomiędzy zespołem a kibicami. Na ulicach Gdyni rozbrzmiewały okrzyki radości, a kibice żółto-niebieskich świętowali przez wiele dni. To był moment, który pokazał, że Arka Gdynia potrafi osiągać wielkie rzeczy, a sukcesy na boisku mogą wywołać euforię w całym mieście.

Nie tylko trofeum miało jednak znaczenie. Sezon 1986/87 był także czasem, kiedy na światło dzienne wyszło wiele młodych talentów, które w późniejszych latach stały się fundamentem drużyny. Wspólnota fanów rosła, a nowe pokolenia kibiców zaczęły identyfikować się z klubem, który wprowadził je do świata piłki nożnej.

Dzięki temu niezwykłemu sezonowi Arka Gdynia zyskała miano klubu, który potrafi walczyć i osiągać sukcesy. Dziś, patrząc na osiągnięcia klubu, nie możemy zapominać o tej historycznej chwili, która stała się fundamentem dla przyszłych pokoleń kibiców i piłkarzy. Arka Gdynia zbudowała nie tylko swoją historię, ale także tożsamość opartą na walce, jedności i miłości do piłki nożnej.